محمد اسحاق فایز

به تندیسِ من چشمِ تر می تراشی گُهر دانه کردی، هُنر می تراشی قدم می گذاری که دَردَم بسازی به تلخی و سوزِ دگر می…

نسلِ آدم ، درد اگر کم داشت، گُل بی خار بود! دردِ آدم کاشکه، از جنسِ زهرِ مار بود درد و بیداری اگر جمعیتِ خاطر…