عبدالله عارف چاه‌آبی، از جمله شاعران برجسته، توانا و شیرین‌سخن افغانستان است که در دهکده «تخن‌آباد» از توابع شهرستان چاه‌آب ولایت تخار چشم به جهان گشود.
او در سال ۱۲۶۰ هجری خورشیدی در خانوادی‌ای شریف و علم‌دوست متولد شد. پدرش، «سعدالله بای»، از بازرگانان سرشناس و معتبر تخارستان در آن دوران بود. عارف مردی شوخ‌طبع، خوش‌خلق و خوش‌بیان بود و در بزم‌آرایی و سرایش شعر در روزگار خود همتایی نداشت.
عارف چاه‌آبی در دوران نوجوانی، همراه با پدرش برای تجارت به شهرهای گوناگون تاجیکستان، سمرقند، بخارا و دیگر مناطق سفر کرد. نخستین بار در سن ۲۵ سالگی، دو صد گوسفند چاری را به کولاب برد و از آنجا راهی «قرآتیگن» و «خوقند» شد. او در سفر بازگشت، اموال فراوانی را از آسیای میانه به تخارستان وارد کرد. این سفرهای تجاری سالانه چندین بار تکرار می‌شد که علاوه بر سود سرشار مالی، دوستی‌های عمیق و پایداری را برای او در شهرهای کولاب، بخارا و سمرقند به ارمغان آورد. حضور پیوسته در مجالس «بیدل‌خوانی» در ماوراءالنهر نیز سبب شد تا او مهارت و تسلط ویژه‌ای در تفسیر و تحلیل اشعار میرزا عبدالقادر بیدل به دست آورد.
عارف چاه‌آبی آموختن را از زادگاهش آغاز کرد؛ تحصیلات خصوصی خود را نزد «ملا عبدالحکیم» فراگرفت و سپس در مدرسه تخن‌آباد به ادامه آموزش پرداخت. او هنر خط و نگارش را از «میرزا آدینه محمد عاجز» آموخت و تحت تأثیر شیوه و اندیشه او، گام در مسیر سرایش شعر نهاد.
سرانجام، استاد عبدالله عارف چاه‌آبی در سال ۱۳۲۲ هجری خورشیدی در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
نشر نی‌نامه
